Castellano Galego
Están muy bien estas historias en las que cada uno puede decir lo que le de la gana y los que están de acuerdo se unen y los que no discuten. Son inventos de una sociedad que está harta de que nos engañen los medios de comunicación y busca vías de escape para informar o para contar lo que a la gente le preocupa o interesa.
Claro que, en una ciudad tan pequeña como Santiago, una ciudad para mí de mentira, me imagino que todos tendremos pseudónimos, por qué a ver quién es el listo que dice algo "inconveniente" aunque sea en un blog de estos.
Es una pena, pero la sociedad actual es así, nadie quiere escuchar una crítica o una opinión contraria a la suya. Menos si el que "critica" es un "obrero", es decir, una persona anónima que no está de acuerdo con lo que se hace.
Bueno, algo de partido crítico le sacaremos a esto, ¿no? Vamos allá...
1. mmmm ...Y si nos dices un caso concreto? Así puestos, no sé qué decirte
2. A verdade é tanta que eu, compostelán de sesenta anos, non poido concordar co que dis.Aquí si que todos nos coñecemos, que vivimos nunha cidade pequena, pero moi acolledora.Todos sabemos que é o outro, pero as críticas funcionan e mesmo, desgrazadamente, até algunhas mentiras, pero iso é consonte a todos os grupos sociais, uns máis que outros. Compostela non ten reparos en recibirte, en acollerte.Centro-o"pueblo"- como lle dixemos sempre e os barrios son un exemplo de irmandade e solidariedade. Mira amigo pois que todas as ideas teñen sítio.Atrévome a dicir que Compostela é unha, ou a maís, cidade ( direille sen selo totalmente)plenamente democrática. Seguro. O medo non é prudencia, equilibrio ou respecto. Non teñas medo amigo.
3. De verdade che parece que outras cidades son distintas nese aspecto?
Eu que xa vivín varias penso que cotilleos, medo a quedar mal, clasismos estúpidos e demais males da convivencia social son so iso males da convivencia social que se dan en calquera sitio.
En calquera caso, esa promesa de opinións subersivas farame voltar a miudo por aquí.