Castellano Galego
Castellano Galego Os cines de Compostela tiñan as súas propiedades vitais. Cadanseu posuía marca e distingo. Comezarei polo das tres e media de cando eu máis novo, O CAPITOL, ao lado da tenda de accesorios de Liste, do BAR COLON e fronte ao dentista David Suárez e moi claramente fronte do PATRÓN, o primeiro intento de casa de xogos, especialmente o futbolín, cheo de paxaros raros e cantores, moitos, e pombas de raza minoritaria que nos chamaba tanto a atención aos rapaces, alí no Patrón aproveitabamos para facernos cunhas das pelotas do futbolín para usalas ao xogar ao Hockey ma rúa con "sticks" feitos cañotos verdes das coles que roubabamos nas hortas de detrás da rúa da Trinidade indo para a casa da Tumbona da que tanto fala Isaac Díaz Pardo.Pois ben ás tres e media aos domingos alí estabamos á cola para coller unha butaca ( arriba). Pola miña condición de clase xa nunca pensaba en coller un " mirador" ou un " sillón", que estas entradas eran privativas para min e para tantos outros.Alí de primeiras vin as películas en branco e negro en especial " Flecha Rota" e velaí que apñausos cando viña o " exército de salvación" a toque de corneta. Chegaba cando a situación era límite e xa as nosas inquedanzas de nenos daban a fin.Logo veu a color e o cinemascope ( máis ou menos). Comezaba a película a arrecendos de sabor de caramelo de menta e de toffee,a dous " patacóns" ou a " real", a bolas de anís de a " perra" e con algo de cacauetes, pois as pipas e as chufas viñeron despois e collíanse na Rabeada no Toural ao lado do bazar Pazos e Bernal.Foi algo que sempre recordarei. O acomodador, o " Rúa",que traballaba na Unión Cristaleira, onde hoxe está o Café Miami, en doutor Teixeiro, chamábanos a atención ...polos nomes!!!Incribel pero certo Aquela cidade familiar onde cada quen era o que era e sabíase e respectábase.As nenas ben ian ao cine das tres e media ao Capitol a "sillón" ( algunhas a " mirador") acompañadas, ben da tía solteira, da irmá maior ou da criada ( poucas veces dos pais).A separación de clases era manifesta, nós, os de butaca, os de arriba, eramos de pouca cousa ( para eles) pois nós nin siquera reservabamos as entradas por teléfono e aqueles de " sillón" moitos si que o facían pois tiñan influencia e rol social no contexto do franquismo puro e duro e tamén no de vivir en Compostela que tiña a súa singularidade. As portas do cine abríanse e uns iamos escaleiras arriba e contra atrás, pois diante era " mirador" e outros ao entrar collían recto a " sillón". Como se ve nós sempre pelexando por subir ( mesmo escaleiras) e logo baixar xustamente a onde eramos e que nos daba un non sei que pois castigarnos sen cine era moi duro ( dou fe).Moito.O cine Capitol, como o Yago e penso que Raiola ( deste non estou seguro), digo que penso que eran dos mesmos donos. O Metropol, o Principal e o Salón Teatro, estes eran da Compañía Fraga de Vigo, seguro.Os donos do Capitol non se sentía dicir quen eran ( igual cós do Yago e Raiola, que despois chamouse Avenida).Seguiremos con máis noutra entrega de Cines. Hai que contar.
