Castellano Galego
Castellano Galego Quedei anteriormente no Cine Capitol e agora falarei dos outros dous irmáns, do igual dono penso eu, por un lado O YAGO e polo outro O RAIOLA ( ao que logo se lle chamou AVENIDA). O primeiro estaba na rúa do Vilar, cerca do pazo de Vaamonde, aínda hoxe velo alí está pero con contido máis popular e galego, sobre todo galego, no mundo do expectáculo, teatro, monicreques,etc..Un cine d corte especial no que a xente lle tiña un aquel de distingo. Minoritario e selectivo no meu tempo. Non era para os das tres e media.Coido se non me falla a memoria que a primeira vez que entrei no Yago foi para ver " El manantial de la doncella" ( creo que se titulaba así esta película chea de interese polo efecto " sexual", que non o foi tanto, pero que daquela mandaba truco calquera pequena cousiña. Mesmo os cadros da censura da rúa do Villar, ao lado de Daviña, ardían en chamadas de fe e de pureza estricta, avisaban claramente e demasiado alarmistas. Menuda aquela. O seu irmán era o Raiola. Cine do Camiño Novo, xa entrando cara á Choupana, dicíano propio de xitanos e xente pobre das " chabolas" de Sta Marta e non era tanto, non era.Tiña a súa cousa, pois quitabas a entrada nun baixo e pasabas un campiño para entrar. As películas non eran de estrea ( non había moitas salvo os dos cines do " pueblo" que este quedaba fóra, mesmo do fielato).Era un cine no que respirabas pobo baixo, xente humilde, boa e que trataba de sobrevivir con moitas carencias. A el iamos os do " pueblo" pouco e máis ían os de Conxo e Choupana e Vidán e de por alí. Este cine tiña a súa propia personalidade e queríano dicir malo, de xente difícil, complicada. Non era máis que un cine cheo de xente humilde e pobre. Un auténtico " Cine de Barrio" cheo de historias e penalidades. Un lugar onde resumir desgrazas e maneiras complicadas de vivir e de existir. Canto me gustaría ir máis e poñer nel os " oídos", ler con eles e sacar moita riqueza, moita de seguro e tamén exemplos de como ser outros e emendarse e entregarse a causa limpa e nobre e subir, subir... ao meu pobo compostelán en especial. Velaí tres ditos e nomeados, tees cines de Compostela, con clientela específica de cada sesión e días.Velos aí os tres. Unha parte esencial dos meus cines da miña vida en Compostela. Unha ledicia basoluta recordalo e experimentar casos e cousas.Así mesmo.
